adventmedia knop ned bijbelstudiesite buton

wayforwardDe toekomst van een kerk in crisis read in english

geschreven door Ingrid A. Wijngaarde, lid van ZDA-gemeente Groningen, Nederland, 13 juli 2017
aangevuld


De vrouweninzegeningsdiscussie is erin geslaagd de kerk in 10 jaar tijd compleet te versplinteren - we zijn vooraf herhaaldelijk gewaarschuwd. In oktober 2011 is een tijdbom gelegd onder de fundamenten van onze kerk en nu, gaande naar de Annual Council in oktober 2017, lijkt dat ding af te zullen gaan.
Als lid toekijkend vanaf de zijlijn, zie ik een verontrustende ontwikkeling.

De eenheid wordt nu openlijk bedreigd door uitspraken van vaak gepensioneerde, 'onaantastbare' voormalige kerkleiders, die zich verenigen in een lobby bolwerken van invloedsuitoefening. De tegenreacties lijken op wanhoopspogingen, en acties zijn niet altijd even handig en van tevoren goed doordacht. Velen hebben zich jarenlang over het vraagstuk gebogen, er is veel gebeden, gestudeerd, geschreven, er zijn indringende oproepen uitgegaan en gewetensnood van beide kanten geuit, maar ondanks dat bereikt de opstand een climax.


Deze hele controverse is een machtsstrijd in de top van de kerk - en hiermee bedoel ik specifiek het conferentie- en unievoorzittersniveau en niet de mensen op het hoofdkantoor in Silver Springs. Sommigen, een kleine groep in de tweede bestuurslaag vecht tegen de besluiten van de wereldkerk in GC-sessions genomen. De leden in de banken worden in de maalstroom meegezogen. Het zijn tenslotte de conferentie- en unieleiders, die zonder consultatie van de leden hun afgevaardigden (mogen) kiezen en naar AC- en GC-vergaderingen meenemen om te besluiten over kerkbeleid. Er schijnt weinig tot geen consideratie te zijn voor het volk in de kerkbanken.

Feit is dat deze hele discussie al jaren vanuit een verkeerd gezichtspunt wordt gevoerd en daarom zijn er alleen maar verliezers. Want we zijn in deze hele discussie blijkbaar vergeten dat we onze leden hebben geleerd, we hebben het bij hen met goede argumenten aanvoerend ingestampt, dat de Bijbel altijd de basis is en moet zijn voor geloof en geweten.

In die Bijbel komen principes naar voren die, denk ik, overduidelijk zijn.
Er staan letterlijke verwijzingen in over de begrensde positie van mannen en vrouwen in de kerkelijk setting. Daarnaast staan er duidelijke bewijzen in van "roeping zonder onderscheid naar geslacht of zelfs leeftijd" - profeten en verkondigers (en zelfs een legeraanvoerder).
Over de vastgestelde grenzen heen stappen werd streng veroordeeld door God.
Een profeet is geen priester of ouderling of diaken, een koning heeft een andere, onderscheidende taak. De enige vrouwelijke koningin had een gecoupte positie, die duidelijk afgewezen werd.

Met die gewetensbasis zitten we allemaal in een kerk, waarin sommigen ons eigenlijk nu willen voorhouden dat we het Woord altijd verkeerd gelezen en begrepen hebben en dat er niet staat wat er staat. Feit is dat de meerderheid van de wereldkerk die nieuwe (kritische)lezing niet accepteert.

Feit is ook dat de rollen in de kerk zijn omgekeerd. Was het langer dan 150 jaar zo dat het Westen de standaard stelde aan de wereldkerk, bezit het Westen die positie niet meer, eenvoudigweg vanwege het feit dat hun stem in aantal is afgezwakt in het gezamenlijk besluitvormingsproces. Het enige wat het Westen nog echt in te brengen heeft is geld en dat wordt door sommigen als oneigenlijk wapen ingezet in deze discussie.

Want feit is ook dat een toenemende meerderheid van de wereldkerk een groot gewetensprobleem heeft als gezegd wordt dat ze niet meer mag uitgaan van "er staat geschreven". En dit is inzicht dat en een consideratie die bij de voorstanders van vrouweninzegening wordt gemist - die stellen hun minderheidsgeweten als norm voor.

Waar praten we eigenlijk over? Vrouwen mogen alles, zoals iedereen alles mag doen in Gods wijngaard, maar "alles is niet nuttig of ter opbouw" en het is de Heer zelf die de posities uitdeelt, zoals Hij dat altijd heeft gedaan.
Onze kerk heeft niets tegen vrouwen in leiderschapsposities - dat te stellen is pure onwaarheid -, maar we moeten beseffen dat het feit dat ik iets goed kan, of misschien zelfs beter, mij nog geen rechten verleent die positie af proberen te dwingen.
Er zijn velen die het werk doen waarvoor ze niet geschikt zijn; er zijn velen die niet het werk doen waarvoor ze uitermate geschikt zijn, kijkend vanuit een menselijk gezichtspunt. Die anomalie loopt dwars door gender, leeftijd of afkomst.

Feit is ook dat we in de Bijbel zien dat God veelal andere beoordelingen over geschikt- en geroepen-zijn maakt. Wie ontzegt Hem dat recht? In de wereld hebben velen van ons iets aan te merken op het leiderschap in het bedrijf waar we werken, maar feit is dat we geen "baas" zijn, ook al weten we dat we het beter zouden kunnen. Misschien gaat de vergelijking niet helemaal op (doet geen enkele vergelijking), maar de relevante vragen zijn en blijven:

1) Als de oude lezing van de Bijbelteksten niet meer klopt, wie bepaalt wat de nieuwe lezing is?

2) Wie beoordeelt de gewetensnood van de 'ouderwetse' lezers?

3) Zijn vrouwen in de kerk onnuttig tenzij ze ingezegend zijn?

4) Op grond van welk criterium functioneert het geweten, volgens de Bijbel of onze westerse culturele normen? In beide gevallen kun je in gewetensnood raken, maar in een Bijbelse setting is dat objectiveerbaar.

5) Op welke grond zouden wij het geweten van onszelf (iedereen kan slecht zijn/haar eigen geweten beoordelen) in deze kwestie moeten beoordelen, wij Zevende-dags Adventisten?

6) Wat is het alternatief - hèbben we een beter alternatief besluitvormingsproces, wat houdt dat in en is dat ècht beter?

7) Willen we net als de evangelische kerk zijn, waar de voorganger en hooguit de directe groep die het met hem/haar eens is, de norm stelt? Congregationalistisch?

8) Kunnen we samen een nieuwe definitie van "eenheid" vinden, dat recht doet aan het hartverscheurend gebed van Jezus in Johannes 17?

Iedereen, leek en leiding, zou over deze acht vragen moeten nadenken en niet alleen de implicaties voor vandaag in ogenschouw nemen, maar ook voor de toekomst (als we die nog hebben...). Met de juiste beantwoording en in lijn blijvend met de manier waarop wij samen hebben afgesproken kerk te willen zijn, zou dit dispuut gauw beslecht zijn. Hoop ik ...

Vier-stappenplan
Ik beweer niet alle antwoorden te hebben, maar misschien kan het volgende bijdragen aan de genezing van onze ziekte.

Als we kunnen besluiten dat we anders kerk willen zijn, gefragmenteerd en besluiten nemend op grond van invloed en macht van een minderheid, dan moeten we die structuur maar èèrst gaan vaststellen. Immers "je gooit een oude schoen niet weg, voordat je nieuwe hebt". Zulk een vergaande verandering van structuur mag géén Annual Council-besluit zijn en zelfs geen GC-besluit alleen, want het raakt aan het geweten van veel meer personen dan aan die van de groep die de verandering wil.

Stap 1: er moet een gegronde en tot op de persoon af ledenraadpleging aan ten grondslag liggen, met centraal opgestelde vragen èn informatiepakket, dat door de respectieve conferenties en unies slechts vertaald hoeft te worden. Maak een korte en bondige samenvatting van TOSC, leesbaar voor het grote, gewone publiek (laat de TOSC-commissie dat binnen 6 maanden na Oktober 2017 doen en ook de survey opstellen en aanvullende informatiepakket maken).

Stap 2: Laat elke Divisie de juiste vertaling van het materiaal en de survey coördineren doormiddel van speciaal aangestelde (onafhankelijke) vertaalcommissies van de diverse Unies. En dat de unies de korte survey uitzetten en de verzamelde formulieren naar de Divisies (in sommige gebieden zal een on-line survey met inlogcode goed en efficient kunnen werken).

Stap 3: Laten de voorstanders ophouden om met onjuiste informatie, beschimpingen, verdachtmakingen en zwart maken van het leiderschap dat boven hen gesteld is, hun broeders te bestoken. Laten zij die als voormalige of in dienstzijnde herders en administrateurs hun voorbeeldfunctie demonstreren en zich dienovereenkomstig gedragen. Want de geest die we de afgelopen 10 jaar hebben gezien, is Godsonterend.

Stap 4: Laat de uitkomst van die internationale survey de basis zijn voor een eindadvies op AC 2019 en een finaal besluit op GC-2020.

Maar dan, ...
Ik betwijfel of verdere uitstel de kerk ten goede zal zijn. Als we nu tot de conclusie moeten komen dat alles wat gezegd kon worden is gezegd (er zijn tussen 1973 en 2016 twintig officiele GC-besluiten over dit onderwerp genomen, en dan tellen we nog niet eens de talloze Divisiebesluiten);
Als we tot de conclusie komen dat alle studies die gedaan konden worden, zijn gedaan, als we besluiten dat we geen andere kerkstructuur willen of kunnen hebben, omdat we niet bestuurd willen worden door de meningen van een kleine groep,

Laten we er dan een eind aan maken.
Laten we moedig zijn en stemmen over uit positie of uit ons midden verwijderen van hen die de kerk schade toebrengen zoals we deden met Desmond Ford.
De wereldkerk van meer dan 2560 personen in vergadering bijeen, het hoofdbestuur van meer dan 340 mensen in vergadering bijeen, heeft die bevoegdheid.  
Daarmee wordt geen helsoordeel uitgesproken over de betrokkenen, ze worden uit het kerkelijk verband verwijderd, opdat we als kerk verder kunnen gaan.
Zodat we "de kinderen kunnen beschermen, die God aan onze zorg heeft toevertrouwd" (Jer.13:20).

We moeten, zodat we aan het werk kunnen gaan met de taak die God ons heeft gegeven, "jij in jouw klein hoekje schijnend en ik in het mijn."
De hemel is uiteindelijk voor iedereen "apart gezet".

Doen we dit niet, dan zal na oktober 2017 de chaos compleet zijn. Ik denk niet dat dàt tot eer van de Heer van de kerk zou zijn en ook niet of dàt heilige roeping zou kunnen bevestigen. Dan zullen we bidden wat we willen, maar de hemel zal van koper zijn.

Erken nu met geheel uw hart en ziel, dat niet een van alle goede beloften die de HERE, uw God, u gegeven heeft, onvervuld gebleven is. - Jozua 23:14


Copyright © Promise Ministry